dag 26 in de lucht en weer thuis!

Na een paar uurtjes werden we al "verwend" met een warme maaltijd! Wat het was weet ik niet. Sommige dingen smaakten nog naar iets maar de meeste naar niets. Met een iets vollere buik nestelde we ons weer in de stoel. Ik keek nog maar een filmpje. Vervolgens vond ik het tijd om maar eens een oogje dicht te gaan doen.
Ik blies mijn kussen op tot een aanvaardbare hardheid, dekentje over de knietjes, raam luikje dicht en knorren maar. Na een uurtje of vier, vijf slapen werd ik wakker. Enigszins in de kreukels, met een stijve nek maar we hadden geslapen. Zo schoot het lekker op. Ik keek een door het raampje en zag niets dan zwart. Op het schermpje voor me in de stoel zag ik dat we nu ergens boven Afghanistan vlogen.
Ik starte nog maar eens een film op. Naar verloop van tijd werd er een soort van ontbijt geserveerd. Daar ik toch wel een beetje trek had gekregen zocht ik het meest eetbare er uit. Zo nog een uurtje dan zijn we in Istanbul.
Dit uurtje schoof zachtjes voorbij en de landing werd ingezet. Zonder enig probleem werd het toestel netjes aan de grond gezet. Na even te hebben getaxied stopte het vliegtuig en werden de deuren geopend. Niets geen slurf, gewoon met een trap naar beneden en vervolgens over het platform naar de aankomsthal. Door de deur naar binnen en via een gang weer door naar een controle punt. Waar dit nu voor was! We kwamen net uit het vliegtuig. Na weer een keer m'n broekriem, horloge, telefoon en zakken te hebben leeg gemaakt en door het poortje te zijn heen gelopen. Stonden we met z'n vieren in het taxfree walhalla van Istanbul. We hadden nog een paar uurtjes te gaan voor onze volgende vlucht vertrok naar Amsterdam. In de tussen tijd vond Rachel het nodig om de mindere kanten van het puber zijn te tonen. Om dit weer enigszins in goede banen te leiden had even nodig! Gelukkig hadden we de tijd en konden we nergens heen! In de tussen tijd hadden we onze gate gevonden en wachtten we tot we aan boord kunnen. Kort daarna mochten we aan boord. We zochten onze stoelen en nestelde ons voor het laatste stuk. Op het scherm in onze stoel kon je via een camera in de neus van het vliegtuig mee kijken. We zagen dat er een file van vliegtuigen stond om vanaf het vliegveld in Istanbul op te stijgen. We hadden wel 7 vliegtuigen voor ons en achter ons stonden er ook nog eens 5. Een kwartier later dan gepland stegen we uiteindelijk op.

In een staat van half wakker en half slapend legde we het laatste stuk af. Door het niet te verstane gebrabbel van de piloot werden we er op geattendeerd dat we bijna thuis moesten zijn. Ik keek door het raampje en zag het o zo bekende polderlandschap van Nederland onder ons door schuiven. We vlogen over Biddinghuizen  waar we de tenten en het publiek van Lowlands zagen. Toen met een kleine draai werd de richting naar Amsterdam ingeslagen een paar minuten later raakte de banden van het vliegtuig de Hollandse bodem weer. We waren weer thuis.
Na kort taxiën stonden we aan de gate. We pakten onze spullen en liepen het vliegtuig uit op weg naar de bagageband voor onze spullen. Na even te hebben gewacht kwamen alle tassen één voor één op de band. Met de tassen langs de douane op weg naar het station. In de tussentijd oma gebeld die ons zou komen ophalen op station Nieuw-Vennep.
We hoefde maar even te wachten op de trein. Stapten snel in en na 15 minuten verscheen station Nieuw-Vennep. We zagen oma van verre al staan. De deuren gingen open en Dylan rende naar oma toe en vloog haar in de armen.
Wij volgde op een kleine achterstand. Daarna snel in oma's toet naar haar huisje waar ik in tijden weer genoot van een lekkere bak koffie en Yvon weer van een heerlijke kop thee. Na het uitpakken van de souvenirs voor oma gingen onze spullen in de eigen bus en na een kort bezoekje aan mijn zus en nadat wij daar ook een souvenir hadden achter gelaten reden we op het gemak naar huis.
Na een goed uur stak ik de sleutel in het slot en opende de deur, we waren weer Thuis.