dag 25 Kuala Lumpur laatste dag

Toch liep de wekker op de laatste ochtend in Maleisië af. Dit om toch maar weer op tijd te komen voor het ontbijt. Voor het laatst werd het buffet systematisch geplunderd door de Vriesjes. De wafels, eieren en diverse andere eetbare zaken kwamen op de bordjes. Dit afgewisseld met vruchtensap en voor papa koffie. Nou ja iets wat daar voor door moet gaan dan. Na het ontbijt word "onze" ober bedankt voor de goede zorgen en gaan we weer naar boven naar de 12e waar wij, de ouders de tassen gaan in pakken en de kinders nog even lekker het zwembad in duiken.

De tassen worden nu ingepakt zodat ze in het ruim van het vliegtuig kunnen. Dit om onze terugreis zo gemakkelijk mogelijk te maken. Nadat we de spullen hebben ingepakt gaan wij ook maar even naar de 6e verdieping van het hotel waar het zwembad is. Zo zaten we nog even lekker in het zonnetje terwijl Rachel en Dylan van de laatste mogelijkheid gebruik maakte om in het water te zijn. Ook aan dit kwam uiteindelijk een einde. Het was inmiddels rond 12 uur en we moeten we gaan uit checken. Na dit namen we plaats in de lobby.
 Enkele dagen hier vooraf, hadden wij via Facebook en sms contact gehad met Sarah. Zij, haar man Michiel en hun kinderen Eloise en Ben waren nu sinds 3 weken woonachtig in Maleisië. Michiel gaat daar 5 jaar werken voor een bedrijf wat hier in Maleisië gevestigd is. Tot op heden was door onbekende redenen het contact vrij moeilijk gelopen. Later bleek dat er diverse berichten niet waren aangekomen.
We zaten in de lobby in afwachting van een bericht van Sarah toen plots Yvon haar telefoon ging. Dit toestel, er zit nog net geen krulsnoer aan, had de gehele vakantie nog niet naar behoren gewerkt en nu rinkelde hij!
Dit was Sarah en we maakte een concrete afspraak om deze middag bij haar langs te gaan. Even later kregen we hun adres via Facebook. Het adres zei ons helemaal niets en ik vroeg aan onze bekende "taxi regel meneer" of het mogelijk was om een taxi naar dit adres te krijgen en later van dit adres naar het vliegveld te komen. Het adres werd over geschreven op een papiertje en de man zei: " Ik kom zo bij u terug." We namen weer plaats in de lobby in afwachting van onze taxi man.

Het was zowaar deze middag slecht weer in KL. De donder rolde en de bliksem flitste en de regen kwam met bakken uit de lucht. Plots, ten gevolge van dit weer viel het licht weer eens uit.
Dit was al een paar keer eerder gebeurt in de weken dat wij in Maleisië verbleven en niemand hier was daarvan onder de indruk en ging gewoon verder met het geen hij bezig was. Je zag dat alleen de overige toeristen welke ook in de lobby waren enigszins van streek raakte door de lichtuitval. Een paar minuten later zag je hier en daar weer een lichtje aangaan en na een minuut of tien brandde alles weer zoals het hoorde. Onze taxi man wenkte ons en zei dat er een taxi voor ons klaar stond en dat alles verder geregeld was. We moesten 30 ringgit betalen voor het ritje naar Sarah en 110 ringgit voor het stuk naar het vliegveld. Er kwam een klein model auto voor rijden van het Maleisische merk Proton. Onze tassen werden achter in gestopt en we stapte in. Onze chauffeur, een wel bespraakte Maleisische man die zeer goed Engels sprak. We vertrokken en schoten gelijk de snelweg op. Door het slechte weer was het redelijk druk op de weg. De man noemde het adres waar we heen gingen, dat hij van onze taxi man gehoord had waar het lag en dat het ritje ongeveer een kwartiertje duurde. Na een minuut of tien kwamen we naar zijn zegge in de buurt. Om de precieze lokatie van het adres te vragen stopte. We bij een benzinestation om dit te vragen. Dit gesprek was in het Maleis. Ik kon er niets van verstaan maar door de gebaren en de O's en A's die er in het gesprek waren begreep ik dat er iets niet klopte.
Onze chauffeur legde ons vervolgens uit dat we helemaal niet goed zaten. De wijk waar we nu waren, leek qua naam wel op waar we moesten zijn maar was het niet! Kun je me nog volgen? We zaten dus helemaal verkeerd. We zaten nu in het westen van de stad en de wijk waar Sarah woont lag in het oosten.
We vertrokken die kant op. Onze chauffeur had even telefonisch contact met de taxi man van het hotel en vervolgens kreeg ik het toestel in mijn handen gedrukt.
De taxi regel man legde vervolgens uit dat war we moesten zijn toch wat verder lag dan hij in eerste instantie had gedacht. Daarom werd het ritje ietsje duurder. 60 ringgit werd het nu. Geen probleem gaf ik aan.
De taxi reed verder en we doorkruiste Kuala Lumpur kompleet en het ritje van een kwartiertje werd een stief kwartiertje. Onder tussen kwebbelde onze chauffeur er gezellig op los en alles kwam ter sprake. Zo vloog de tijd en kwamen we uiteindelijk bij de slagboom welke toegang gaf tot de wijk Desapark City. Nadat onze chauffeur zich had gelegitimeerd en op de foto was geweest mochten we door rijden naar Casaman nr 8. Daar stond Sarah ons al op te wachten. Nadat we onze spullen uit de auto hadden gehaald en de chauffeur verzochten om ons om half 8 weer op te pikken. Onze vlucht vertrok namelijk van KLIA om kwart over elf 's-avonds, dus we wilde rond 9 uur op het vlieg veld zijn.
Het huis zag er aan de buitenzijde al indruk wekkend uit maar van binnen was het nog mooier en groot. Na de hartelijke verwelkoming van Sarah en de kinderen gingen we zitten en kreeg ik eindelijk een echt lekker bakje koffie! Nog bedankt Sarah! Heerlijk. We kletsen heerlijk bij en kregen een rondleiding door het prachtige huis. De kinderen kletsten ook lekker bij en gingen ook nog even lekker zwemmen in het zwembad welke bij de wijk hoorde. De klok tikte verder en zo kwam half 8 snel dichterbij. We zagen de taxi de oprit al oprijden. Nadat we de kinderen weer uit het zwembad hadden geplukt, zich weer hadden aangekleed, namen we hartelijk afscheid van Sarah en de kinderen. Michiel redde het helaas niet om op tijd thuis te zijn door het drukke verkeer.
We stapten in de taxi en zwaaide naar Sarah, Eloise en Ben terwijl we de straat uit reden. Onze filosofische chauffeur was nog net zo opgewekt als bij het eerste ritje en er ontstonden zo weer interessante gesprekken. De wat op leeftijd zijnde man had soms wat moeite met zijn plaats op de weg wat door andere weggebruikers duidelijk werd gemaakt door meermalen te toeteren en te seinen. Dit werd hem door ons snel vergeven. De warmte en hartelijkheid die deze man uitstraalde en middels zijn uitstekend verwoorde gedachten aan ons overbracht is onvergetelijk. De kinderen vertelde de chauffeur dat ze hem nooit zullen vergeten. Je zag dat de man glom van genoegen. Zo stonden we dan bij de vertrekhal van Kuala Lumpur International Airport. De tassen kwamen uit de taxi en na dank zegging aan de chauffeur liepen we de vertrek hal binnen. Nadat we op de borden gekeken hadden bij welke balie we moesten inchecken liepen we daar heen en leverde onze tassen in. Daar we nog niet gegeten hadden leverde we onze laatste ringgits in bij de Mac.
Nadat we alle frietjes, big mac's en cola op hadden gingen we door de douane en naar de gate. Om even voor elven stapten we het vliegtuig in en om kwart over elf precies verlieten we het grondgebied van Maleisië een vlucht van 12 uur op weg naar Istanbul.