Dag 12 van Kota Kinabalu naar Kuching.

De wekker ging weer eens. Na een aantal malen snoozen gingen we het bed uit, de kids kwamen van hun zoldertje.

Ja ook deze kamer had een zoldertje. En gingen we naar de centrale ruimte waar we het kopje thee en de geroosterde boterham met jam aten.

 

We vliegen die dag om half 4, moeten een uur daar voor op het vliegveld zijn
We besluiten om nog maar een keer naar de food-court te gaan om een paar pizza broodjes te halen voor onderweg.

Na nog even te hebben rond gekeken te hebben besloten we terug te gaan naar het hotel en onze spullen op te halen en naar het vliegveld te gaan. Via het hotel hadden we gehoord dat je voor 5 ringgit pp (€1,16)
met de bus naar het vliegveld kon. Deze bus reed elk heel uur. Gepakt en gezakt liepen we naar de bushalte en hadden de bus van 12 uur. Na een ritje van een half uur stonden we op het vliegveld. Ik had de tickets van Air Asia online gekocht. Gezien dit een lowbudget maatschappij is kreeg je per email een QR code op je telefoon welke je op het vliegveld kon scannen en floep daar waren je tickets en floep daar waren je bagagelabels. Door de controle heen de bagage welke in het ruim moest afgegeven en vervolgens naar de vertrekhal om een plekje te zoeken waar we konden gaan zitten.

Tijdens het wachten kon ik mooi een stukje van het blog bij werken. Onze vlucht vertrok om half 4. De gates sluiten hier een half uur van te voren. Deze waren inmiddels gesloten. Ook hadden we de laatste oproep voor onze vlucht al gehad maar er stond nog niet eens een vliegtuig. Om 10 voor half vier was hij daar in eens ons vliegtuig. Om 5 voor half vier mochten we het vliegtuig in en om 5 over half vier vertrokken we. We hadden maar 5 minuten vertraging.
Op naar Kuching. De vlucht zou 1 uur en 25 minuten duren. Dat hield in dat we om 5 voor 4 in Kuching zouden zijn. We zaten bij het raam en zagen onder ons het landschap op schuiven. Ik keek op mijn horloge en zag nog een 10 minuten en dan zijn we er. Kort hier na zag ik door het raampje dat de flappen op de vleugels van het vliegtuig open gingen. Dit houd in dat de landing word in gezet. Ik voelde dat het vliegtuig zakte. De huizen op de grond werden duidelijker en duidelijker. Plots gingen de toeren van de motoren omhoog. De piloot trok het toestel ineens weer omhoog. Het vliegtuig steeg weer naar grotere hoogte. Het toerental van de motoren ging weer omlaag naar de normale toeren. Kort daarna klonk vanuit de cockpit: "hier spreekt uw gezagvoerder we hebben zojuist een noodprocedure moeten toepassen in verband met het plots slechte weer". We waren toch wel even geschrokken. De captain zei vervolgens:" we maken een rondje en gaan het zo weer proberen, u zult een vertraging hebben van ongeveer 15 minuten.
We vlogen een rondje. De flappen gingen weer uit en de landing werd in gezet.
Op ongeveer de zelfde plaats als daar voor herhaalde zicht het zelfde nogmaals. Nu was het niet leuk meer.. De captain zij vervolgens:"We gaan een noodlanding maken op Sibu AirPort. Dat is ongeveer een half uur vliegen vanaf hier" Wat is dit nu weer! Dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Gezien de actualiteit met allerlei vliegtuigen die neer geschoten worden of met wat voor oorzaak dan ook neer storten in onze achterhoofd hebbende, begon het wel echt spannend te worden.
Na dat half uur zette de piloot het vliegtuig keurig aan de grond. Taxiede naar een plaats achterop het vliegveld. Het toestel moest worden bij getankt en na ongeveer een uur zou het weer klaar voor vertrek zijn.

Vervolgens verliet iedereen het vliegtuig en liep naar de vertrekhal van Sibu-AirPort. Na een uurtje gewacht te hebben mochten we weer en sommige moesten weer het vliegtuig in.
Drie kwartier later stonden we veilig en wel op het vliegveld van Kuching.
Dat dit niet zomaar wat was bleek uit het feit dat de stuart om een applaus vroeg voor de piloot!
Ruim twee uur later dan de bedoeling was waren we er. Het was ook inmiddels al donker geworden. Daar we ook inmiddels aardige trek hadden gekregen, plunderde we de plaatselijke Mac maar weer eens. Ik kocht een kaartje voor de taxi en daarna reden we door een donker Kuching op weg naar ons verblijf de Wo Jia Lodge.
De taxi zette ons af.
Daar stonden we dan. Na even zoeken vonden we de ingang van het hotel. Na te hebben aangebeld werd de deur open gedaan en liepen we de trap op. Boven gekomen kwamen we in een ruimte waar achter een balie een breed grijnzende jongen zat. Nadat we de gebruikelijke handelingen van het inschrijven met je paspoort, werden we voor gegaan naar kamer nr.1
Dit was eigenlijk een 3 persoons kamer maar er werd al snel een matras te voorschijn gehaald zodat we alle 4 kunnen slapen. Nadat we hadden gedoucht, want ook in Kuching is het plakkend warm gingen we naar bed.