Alleen hadden de mini Vriesjes andere plannen. Yvon en ik schrokken rond 1 uur ons rot. Vanuit het hutje aan de overzijde van het pad waar de andere helft van het gezin lag, klonk een enorm gekrijs nee het waren geen apen of wat dan ook maar het waren Rachel en Dylan die geweldige bonje met elkaar hadden omdat de één het warm had vervolgens het licht had aangedaan weer zijn klamboe was in gegaan en niet meer terug durfde om het licht uit te doen om dat er weer een spin zat... De ander dacht door hart te schreeuwen gaat of de spin weg of die ander gaat dan toch wel het licht uit doen.. Alleen dit gebeurde niet! Het geschreeuw van beide hield aan en hierdoor werden naast wij ook de rest van het kamp wakker!! Pa er weer uit, de spin verwijderd (de volgende dag van de onderzijde van mijn slipper) en de jongste uit het hutje gehaald en in ons hutje gelegd.
"Verder mond houden en slapen". Nog wat na pruttelend draaide ik mij om ten einde de slaap weer te vatten. Helaas dat ging niet meer... Dat terwijl die kleine smurf al tandenknarsend verder sliep. Kort hierop brak er noodweer los. Harde regen en onweer teisterde het hutje, maar het hutje bleef droog! Wel sloeg de bliksem ergens in waardoor de stroom uitviel. De ventilator in het hutje nokte er dus mee waardoor het weer lekker warm werd in het hutje. De ochtend kwam, het was inmiddels droog maar nog steeds geen stroom.
Nadat we alles weer in gepakt hadden sleepte we alles naar de weg, daar werden we even over half 9 opgepikt en gebracht naar het Tip-Top restaurant voor het ontbijt.
Via via hadden wij gehoord over nog een verblijf bij het strand. Dat zou Tommy's@ the tip of Borneo moeten zijn. Deze had geairconditioneerde kamers met douche en toilet. Dit leek ons wel wat. QVia de mail had ik een kamer geregeld.
Na een voortreffelijk ontbijt bij tip-top werden wij rond 11 uur door Jamie, een Engelse vrijwilliger die bij Tip-Top werkte bij Tommy's, dat andere hotel, met de pick-up afgezet. Wij melde ons bij de balie en wat we nog niet eerder hadden mee gemaakt was dat alles gelijk betaald moest worden.
We kregen kamer nr.1 gelijk naast de gemeenschappelijke ruimte waar de tafels stonden voor het eten en waar je gebruik kon maken van de WiFi.
Het was een eenvoudige kamer maar het had een douche met warm water en een eigen toilet.
Nadat we onze spullen in de kamer hadden gelegd besloten we om naar het uiterste puntje van Borneo te lopen. Zo mooi weer als het gisteren was, zo bewolkt en waaide het nu. Er zou een harde storm bij de Filipijnen zijn en wij hadden hier het staartje er van. Na ongeveer een kwartier à twintig minuten lopen kwamen we aan bij de tip. De wind was nog al aan, zeg maar, of wel je woei daar kompleet uit je verschoning.
Wij wilde daar natuurlijk de gebruikelijke foto's maken maar je kon amper op de been blijven door de harde wind. Voorbij het monument had je nog een klein pad naar het uiterste puntje. Met vereende krachten gelukte het ons daar te komen. Snel een foto maken en weer weg..... Veel te gevaarlijk!!
Wij hadden de vorige bij Tampat do Aman geregeld dat wij een mangrove tocht zouden gaan maken. Dus nadat we bij de tip waren geweest liepen met zijn vieren, ja er was er niet één weggewaaid, naar Tip-Top. Toen we daar aankwamen namen we eerst maar eens wat te drinken en te eten. Wederom genieten! Enige tijd later kwam Howard met de mededeling dat door de harde wind, de lokale man die het mangrovebos op zijn duimpje kende, het niet verstandig vond om te gaan. Als we echt wilde.... Nou als zij dat zeggen dan leek het ons verstandig om niet te gaan. Dit was wel jammer. We besloten het programma aan te passen en vanaf Tip-Top naar Tommy's te lopen over het strand.
Terug bij Tommy's gingen Dylan, Rachel en Yvon nog even zwemmen in de zee waar de golven nu lekker hoog waren.
Ik moest nog een vlucht boeken van Kota Kinabalu naar Kuching en bleef bij de WiFi! Toen het al bijna donker werd kwamen de zwem Vriesjes de zee uit, spoelde zich af onder de warme douche en kwamen naar de gemeenschappelijke ruimte om te eten..
Dit was een grote teleurstelling op culinair gebied, zal ik maar zeggen, in plaats van niet te vreten!Toch maar wat opgegeten omdat met een lege maag slapen ook zo lastig is.
Nadat ook ik gedoucht had ging het licht uit in casa de vries @ the tip of Borneo!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten