Het was inmiddels woensdag 30 juli. Na een goede nachtrust voor de meeste van ons. Sommige moesten het blog bij werken!! We stonden op en na de toiletgang, aankleden en de spullen te hebben in gepakt stapten we onze kamer uit naar het ontbijt. Wat een verschil in ambiance, kwaliteit en service is er toch tussen Tommy's Place en Tampat do Aman. Zo basic het onderkomen is bij Tampat zo geweldig is het eten, de mensen en het strand!! De lui, met nadruk op lui van Tommy's place keken al verveeld uit hun ogen, laat staan dat ze wat moeten doen. En zo hoog de service bij Tampat was zo beroerd is het bij Tommy's. Howard en Jamie van Tampat reden je overal naar toe voor niets!! En hier bij Tommy's@the tip of Borneo vragen ze 100 ringgit voor een ritje naar Kudat!!Je zit op het uiterste puntje van Borneo dus je kan niet anders. Dus onder protest ingestapt.
De bestuurden van de auto, ook een pick-up reed al bellend nog al hard over de kronkelend, soms onverharde wegen. Met 1 handje aan het stuur. Dit werd Yvon te gortig, ze had al gedurende deze reis zoveel waarden laten vallen... Ze vroeg dan ook of het wat minder kon. De chauffeur paste zijn rij gedrag een beetje aan! Na een goede 3 kwartier kwamen we bij het busstation aan.
Busstation mag het eigenlijk niet heten, parkeerplaats is een betere benaming! Er staan daar busjes. Zo'n busje is een model bestelbus waar een heleboel zitplaatsen in gemaakt zijn. Deze busjes staan geparkeerd aan de rand waar oude baasjes in witte jurken omheen drentelen. Zij ronselen de passagiers. Voor 35 ringgit pp mochten we mee voor de 3 uur!! Durende rit van Kudat naar Kota Kinebalu!! Onder het mom van dat ik niet kon rekenen! Betaalde ik 130 ringgit!! (€ 30,00) Onze tassen werden in geladen de deur ging dicht en we gingen. Tenminste dat dachten we. We reden een rondje door het centrum, daarna langs de haven, nog een rondje door het centrum en iedere keer kwam er weer iemand bij in het busje inclusief bagage!! Uiteindelijk na meer dan een uur rond gereden, gewacht en passagiers hebben ingeladen vertrokken we met 9 volwassenen en 5 kinderen en een baby!! En nu denken jullie dat het verhaal verder gaat met na drie uur kwamen ze na een ontspannen ritje aan in Kota Kinabalu!! Nu niets is minder waar!!
Blijkbaar hadden wij een chauffeur welke een kruising was tussen Niki Lauda en Goofy met Parkinson in zijn voeten. Zoals Yvon het omschreef, het leek wel een tekenfilm waar bij je zon autootje tussen, over en onder alles door ziet gaan. Daar bij ging alles schokkend zowel het gas geven als het remmen!! Dit had tot gevolg dat de drie kinderen van een lokale moeder geregeld moesten overgeven. Deze moeder had ook een baby bij zich die zij tijdens deze rit ook nog eens borstvoeding gaf. Het kind hield blijkbaar van slagroom!! 
Zij had van de chauffeur al plastic zakjes gekregen bij het begin van de rit! Maar halverwege zaten deze al aardig vol! Onderweg vroeg zij ook (dit hebben wij niet kunnen verstaan maar op gemaakt uit de conversatie) of het iets minder kon omdat de kinderen ziek werden antwoordde de chauffeur : je hebt toch plastic! Na dus die 3 uur kwamen we aan bij het hotel welke wij in Kota kinabalu hadden geregeld via agoda. Dit zou de Borneo Gaya Lodge moeten zijn. Zoals u misschien al leest, moeten zijn..... Echter wij zij. De Vriesjes en daar is niets gewoon toch....
Bij binnen komst werd er met grote ogen gekeken. Toen ik zei dat ik via agoda geboekt had werd dit agoda een aantal keren herhaald. Toen werd er gezegd dat alles vol zat. Met een schuin oog kon ik op de computer mee kijken en zag dat mijn naam Franciscus, ze doen alles hier met je eerste naam uit je paspoort, in hun lijst stond met betaald er achter. Hmmm.. Daar stonden we dan...
Ze vertelde dat ze ons wel een ander hotel konden geven iets verder op.
Dit maar gedaan. Twee dames gingen ons voor. Na een paar straten te zijn over gestoken kwamen we bij het X-plorers backpackers. Het als een kamer met een twee persoons bed en een zoldertje daar boven met nog 2 slaapplaatsen. Er was airco, er was een douche en toilet dus we gingen maar akkoord.
Oja het hield nog niet op die dag. De airco kon alleen maar op 16 graden, de douche werd niet warm.. Ach wat een kommer en kwel. Het personeel deed ontzettend hun best en zegde ons de volgende dag een betere kamer toe.
Na alles geïnstalleerd te hebben besloten we maar om de stad in te gaan. Trek hadden we inmiddels ook dus op zoek naar eten.
Na een paar honderd meter te hebben gelopen kwamen we een pizzahut tegen. "Zullen we dat dan maar doen" Jaaaaaaahhh klonk er uit beide junior Vriesjes.
Dan maar pizza eten. We bestelden onze pizza's en drinken. Toen bleek dat het geen wij aan drinken besteld hadden er niet meer was. Vervolgens werden de eerste 3 pizza's bezorgd. Daar het zonde is om deze koud te laten worden begon alles behalve ik aan hun pizza. Zelfs toen Yvon, Dylan en Rachel hun pizza op hadden, had pa nog geen Pizza. Toch maar even de ober geroepen! Die beweerde dat we er maar 3 besteld hadden. Duhuh!! Had hij dan niet die vier paar smachtende ogen gezien toen we het etablissement betraden? Met enige vertraging werd dan toch ook mijn pizza gebracht. Ook ik at hem met smaak op. Vervolgens gingen we verder op pad om Kota Kinabalu verder te verkennen. Zo kwamen we bij een winkelcentrum en wat zag mijn oog een Starbucks! Oohhh. Fransje had in geen dagen een normale kop koffie op en toen hij dit zag......... Even later zat ik aan grote normale koffie met suiker....... De kinderen en vrouw aan een vruchtensap. Nadat we ook nog wat over het winkelcentrum hadden gelopen zagen we ook nog een Kentucky Fried Chicken (KFC). Nu dat we toch in de fastfood modus stonden besloten we daar de avondmaaltijd maar te gaan nuttigen. Daar wij allen geen experts zijn in KFC, kozen we iets van het plaatje wat ons lekker leek. Vervolgens kozen we een plaatsje en stortten we ons op het eten. Zoooooo dit viel tegen, het fikte je mond uit.... Inmiddels waren we hier wel wat gewend maar dit sloeg alles. Zelfs de grote beker cola kon de brand niet blussen. Weer een ervaring rijker en illusie armer vervolgde wij onze weg weer door het winkelcentrum en de avond van Kota Kinabalu.
Daar aangekomen dachten we te gaan douchen in onze eigen douche met koud water echter zowel Yvon als Rachel klaagden over jeuk op het hoofd.
Na even te hebben geluizen pluist! Ja hoor ook dat nog. Het kan niet waar zijn. Houd het dan nooit op.. We hadden luizen!! Waarvan geen idee maar je zit er maar mooi mee! Ik had via Facebook op het verslag van de Kievitjes gelezen dat hun ook al een waren getroffen door deze beestjes en dat zij iets gevonden hadden om ze te bestrijden. Nu hadden wij het geluk dat zij morgen ook naar KK kwamen. Dan kunnen we gelijk vragen hoe dat heet wat zij gebruikt hebben om die parasieten te vermoorden! Na uiteindelijk toch die koude douche gingen we met kriebelende hoofden slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten