Onze spullen bleven nog even bij Uncle Tan om dat we nog naar het Rainforest Discovery Center wilde. Vanuit Uncle Tan was er gratis vervoer daarheen geregeld.
In een busje werden we keurig voor de deur van het RDC afgezet. Nadat eerst het inmiddels vertrouwde Vriesjes ritueel van water drinken en met zonnebrand insmeren was voltooid, gingen we op pad.
Het Rainforest Discovery Center is een door de Maleisische staat beheerd park waar met name de flora van Sabah wordt uitgelicht. Op alle soorten bomen en planten zaten kaartjes van hoe ze heten. 
Echter naast een paar eekhoorntje, wat vogels en veel gekko's en salamanders, zagen we niet veel. Het was ook lekker rustig in het park. Na een route te hebben gelopen besloten wij dat het mooi geweest was. We liepen naar de uitgang waar een hokje stond waar je een taxi kon bestellen. De Vriesjes in middels cracks in het pingelen om een taxi, vroegen naar de kosten. Voor het stukje van nog geen 5 km durfde de man 30 ringgit te vragen. Wij wilde niet meer dan 20 uitgeven. Na wat onderhandelen ging hij akkoord. Zo die hebben wij mooi verdiend dachten wij!
Dan maar wachten op het busje van Uncle Tan welke er zowieso om 12:30 zou zijn.
Dit busje was keurig op tijd en bracht ons in no. time terug naar de basis waar onze spullen stonden. Het was inmiddels lunchtijd, dus nu we er toch nog zijn pikken we dat mooi mee toch!
Vanuit Uncle Tan zou een taxi geregeld worden om ons naar Sandakan te brengen waar we de nacht in het NAK hotel zouden door brengen.
Bij het ophalen van onze spullen stond een man bij de balie op zijn telefoon het spelletje Clash of Clan te spelen. Ik kon het niet laten en zei tegen de man: "aha dus u bent het die al mijn goud steelt!" De man moest lachen en vroeg of ik het ook speelde. Ik bevestigde dit. We kletsten nog wat en wat bleek dit was de taxichauffeur welke ons op kwam halen. Het ijs was gelijk gebroken en de man vertelde honderd uit! De tassen werden in geladen en na iedereen gedag te hebben gezegd waren we op weg naar Sandakan. Sandakan is een goed half uur rijden vanaf Sepilok. Terwijl we op weg waren realiseerden wij ons dat de volgende dag het einde van de Ramadan is! Dit met de chauffeur besproken en hij wilde ons op deze belangrijke islamitische feestdag de volgende dag op pikken bij het hotel. Dit omdat we die dag gingen vliegen naar Kudat.
Na wat omzwervingen ivm allerlei marktjes welke rond het hotel stonden werden we naar het hotel gebracht. O ja.... In de buurt! Want alles stond vast. Na nog een rondje door de stad kreeg de chauffeur ons 2 straten van het hotel. Nu dat laatste stukje liepen we wel. Met de afspraak in ons zak om de volgende ochtend om 10:00 uur voor het hotel te worden opgehaald liepen we naar het NAK hotel. Het hotel zag er aan de buitenkant grouw en grijs uit maar van binnen heel redelijk.
Toen we de hal binnen stapten stond daar een Deens gezin welke wij bij de jungle tour hadden ontmoet.
Nadat we onze sleutels hadden gekregen gingen we naar de 4e waar onze kamer was. Na die dagen van geen airco en geen warm water was dit de hemel waar we in terecht waren gekomen.
Na even te zijn bij gekomen, wilde Yvonne graag naar het Agnes Keith house welke hier in Sandakan is. Nu we er toch zijn! Vanuit het hotel stapten we weer de klamme hitte van Sandakan in. Via de lokale markt en de trap met de honderd treden kwamen we in de buurt van het huis. We waren er bijna, toen ik plots achter mij, Dylan een enorme gil hoorde geven. Wat bleek nu, een enorm zwart vlieg beest was vanuit een boom op Dylan afgevlogen. Deze had hem 2x inzien schouder en 1 x in zijn oorlel gebeten. Ik zoog gelijk de bijt plaats leeg. Door het gegil van Dylan kwamen er paar lokale mensen kijken. Een man kwam met een tubetje en smeerde er wat op. Nadat wij omschreven hadden wat voor enorm beest de jongste van de Vries familie had aangevallen, bleek het een of andere bij te zijn welke niet giftig was. Na dit oponthoud gingen we verder naar het huis. Agnes Keith was een schrijfster uit
Engeland welke gedurende de Engelse koloniale periode en daarna hier gewoond heeft. Zij was erg betrokken bij de lokale bevolking en heeft veel goed werk gedaan. 
Haar huis is gerestaureerd en nu een museum. Nadat we dit hadden bekeken liepen we weer terug. We kwamen bij een uitzicht punt.
De de Vries maagjes begonnen in middels in protest te komen,
Toen we naar de stad keken, zagen we daar niet iets goud-geels met rood aan de horizon? We versnelde onze pas en na een paar omzwervingen waren we er de MAC!
Ja we gingen het doen...... Na al die dagen rijst!,,, en het was lekker!!!!
Deze mc Donalds zat in een groot winkelcentrum na ook dit te hebben doorkruist waarbij toch wat gekocht werd liepen we via het centrum en de pin automaat terug.
Vlak bij het hotel werden we opgeschrikt door een enorme knal! Vuurwerk!! Het was bijna het einde van de ramadan. Dat wordt gevierd met vuurwerk. Wij vluchtte snel het hotel in. Daar kwamen we de Denen weer tegen.We besloten om met z'n allen op het dakterras het welkomst drankje te nemen. Na dit gingen we naar de kamer.
Na een warme douche schoven we tussen de lakens waarbij we op de achter grond het vuurwerk hoorden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten